Starzenie się organizmu człowieka jest nieuchronnym, złożonym procesem. Czas życia człowieka zmienia się z pokolenia na pokolenie. Na podstawie dostępnych źródeł wiemy, że człowiek 5 tysięcy lat temu żył około 20 lat. Człowiek XX wieku wydłużył swoje życie o połowę.
Na początku 1900 r. średnia długość życia mężczyzn w USA wynosiła 48 lat, a dla kobiet 51 lat. W 1996 r. wynosiła ona odpowiednio 72 lata u mężczyzn i 79 u kobiet. W wielu krajach obserwujemy starzenie się populacji. Według ONZ populację uważamy za starą, jeśli ponad 7 % ogółu ludności, ukończyło 65 lat Europa, zgodnie dzisiaj przyjętą skalą, jest dzisiaj najstarsza w populacji świata. Ponad 10 % ludności na świecie ma obecnie 60 lub więcej lat. Prognozy mówią o dalszym wzroście liczby osób takim wieku. Specjaliści zakładają, że do 2050 r. taki wiek będzie miała co 5 osoba. Jednocześnie z każdym rokiem obserwuje się wzrost liczby osób, które przekroczyły 90 rok życia. Nasz organizm jest zbudowany z licznych komórek. Komórki te w trakcie życia stale są wymieniane na nowe. Jednak w miarę upływu lat wymiana ta przebiega dużo wolniej tak, że pula komórek ulega zmniejszeniu. Wszystkie nasze komórki muszą się zestarzeć i umrzeć. Czas ich przeżycia jest charakterystyczny dla każdego typu komórek i dla każdego gatunku. Śmierć komórek następująca w naszym organizmie jest programowana genetycznie. Życie każdej komórki składa się z wielu okresów. Jednak w pewnym momencie komórka ulega programowej śmierci.
